Pacjent zna nazwisko lekarza. Czasem pamięta pielęgniarkę. Zna swojego fizjoterapeutę. Rzadko natomiast wie, kto wykonał badanie, na podstawie którego lekarz podjął decyzję.. Bo współczesna medycyna ma problem. Nie z brakiem technologii. Nie z brakiem wiedzy. Nie z brakiem ludzi, którzy potrafią wykonywać skomplikowane procedury. Problem polega na tym, że część tych ludzi pozostaje niemal całkowicie niewidoczna.
Za wynikiem morfologii, oznaczeniem przeciwciał, badaniem molekularnym, identyfikacją patogenu czy doborem odpowiedniego składnika krwi stoi człowiek. Czasem kilku ludzi. Cały zespół. Cały system.
A pacjent widzi… tabelkę z liczbami.
Medycyna laboratoryjna rozwija się w niezwykłym tempie. Biologia molekularna, diagnostyka genetyczna, sekwencjonowanie nowej generacji, automatyzacja, , nowoczesna transfuzjologia jeszcze niedawno brzmiały jak fragment filmu science fiction. Dzisiaj są elementem rzeczywistości diagnostycznej. Ale paradoksalnie człowiek, który tę technologię obsługuje, interpretuje jej wyniki i odpowiada za jakość całego procesu, pozostaje dla społeczeństwa prawie niewidoczny.
I właśnie tutaj zaczyna się historia LABDII. Nie jest to kolejny portal z informacjami o zdrowiu. Nie jest to miejsce, w którym będziemy po raz kolejny tłumaczyć, że morfologia to „podstawowe badanie krwi”. I zdecydowanie nie jest to kolejny internetowy katalog porad medycznych. LABDIA powstała z potrzeby pokazania ludzi, którzy stoją za diagnostyką laboratoryjną. Chcemy odczarować słowo „diagnosta”.
Bo kim właściwie jest diagnosta laboratoryjny? Czy to osoba siedząca przy analizatorze? Czy ktoś, kto „robi badania”? Czy może wysoko wykwalifikowany specjalista, którego decyzje i wiedza są jednym z elementów procesu, na podstawie którego lekarz podejmuje decyzje dotyczące pacjenta? Odpowiedź jest oczywista. A jednak społeczny obraz tego zawodu często pozostaje daleko w tyle za rzeczywistością.
Dlatego LABDIA chce zajrzeć za drzwi laboratorium. Pokazać diagnostów nie tylko wtedy, kiedy opowiadają o swojej pracy, ale również wtedy, kiedy mówią o swoich ambicjach, błędach, zmęczeniu, pasjach, wyborach zawodowych, kryzysach i powodach, dla których w ogóle wybrali tę drogę. Bo chcemy pokazać nie tylko diagnostę. Chcemy pokazać człowieka.
I dlatego będziemy zadawać pytania. Dużo pytań. Będziemy pytać diagnostów. …Ale uwaga… nie tylko ich. Będziemy rozmawiać z lekarzami, psychologami, dietetykami, fizjoterapeutami, naukowcami, przedsiębiorcami i wszystkimi tymi ludźmi, którzy tworzą współczesny system ochrony zdrowia. Dlaczego? Bo chcemy zobaczyć medycynę nie z jednej perspektywy, ale z wielu. Psychologa zapytamy, jakie kompetencje miękkie powinien mieć diagnosta. Dietetyka zapytamy, jak przetrwać 24-godzinny dyżur bez żywienia się kawą i batonikiem. Przedsiębiorcę zapytamy, jak wygląda prowadzenie biznesu w świecie medycznym. A diagnostę zapytamy czasem o rzeczy, o które prawdopodobnie nigdy wcześniej go nie pytano. Czy żałujesz wyboru zawodu? Kiedy ostatnio chciałeś wszystko rzucić? Co robisz, kiedy popełnisz błąd? Czy jesteś dumny z tego, co robisz? Bo może właśnie tam poza oficjalnym opisem stanowiska znajduje się najciekawsza część każdego zawodu.
LABDIA ma trzy zadania.
Po pierwsze — edukować. Ale nie poprzez upraszczanie rzeczywistości do granic absurdu. Chcemy mówić o diagnostyce językiem zrozumiałym dla człowieka, jednocześnie opierając się na aktualnej wiedzy naukowej i zasadach evidence-based medicine. Bo popularyzacja nauki nie musi oznaczać jej spłycania.
Po drugie — przywracać widoczność. Chcemy, żeby pacjent wiedział, że wynik nie „wyszedł z laboratorium”. Ktoś go wykonał. Ktoś za niego odpowiadał. Ktoś wiedział, co zrobić, kiedy wynik nie pasował do reszty obrazu. Chcemy więc budować szacunek dla zawodów laboratoryjnych nie poprzez żądanie uznania, ale poprzez pokazanie ich rzeczywistej wartości.
Po trzecie — łączyć ludzi. Bo medycyna nie jest konkursem. Lekarz nie musi być mniej ważny, żeby diagnosta mógł być ważny bardziej. Diagnosta nie musi być „ważniejszy od lekarza”. Pielęgniarka nie musi być „ważniejsza od diagnosty”. Każdy z tych zawodów ma swoją odpowiedzialność, kompetencje i miejsce.
Współczesna medycyna jest zespołem. I właśnie o tym chcemy rozmawiać. LABDIA nie chce stawiać diagnostów na piedestale. Nie chcemy stworzyć kolejnego miejsca, w którym będziemy przez cały dzień krzyczeć: „Nikt nas nie docenia!” Chcemy zrobić coś trudniejszego. Chcemy pokazać, dlaczego warto nas doceniać. Nie przez narzekanie. Nie przez porównywanie się. Nie przez budowanie kolejnej zawodowej wojny. Tylko przez wiedzę, rozmowę i ludzi. Bo za każdym zawodem stoi historia. Za każdym wynikiem odpowiedzialność. Za każdą technologią człowiek, który musi wiedzieć, jak jej użyć. A za każdą zmianą w medycynie stoją ludzie, którzy zdecydowali się zrobić coś trochę lepiej niż wcześniej.
Dlatego powstała LABDIA. Żeby zajrzeć tam, gdzie pacjent zwykle nie zagląda. Za drzwi laboratorium. Do świata probówek, analizatorów, mikroskopów, przeciwciał, genów i wyników. Ale przede wszystkim — do świata ludzi. Bo diagnostyka medyczna nie jest zimną tabelą liczb. Ma twarz. Ma emocje. Ma ambicje. Ma błędy. Ma swoje historie. I właśnie te historie chcemy opowiadać.
LABDIA — między mikroskopem a człowiekiem.
